Lennart arriveerd, Ralph twee dagen later, en hij verteld dat hij wil gaan klimmen in het zuiden. Maar niet voordat ik hem het noorden heb laten zien. Na een paar dagen in Bangkok vertrekken we met de zeer relaxe nachttrein naar Chiang Mai. Ik ben daar al eerder geweest dus weet m'n weg rond. We verblijven wederom in Little Bird waar ik eerder geslapen heb.

Omdat Chiang Mai bekend terrein is wil ik graag wat 'anders' doen. Iets wat ik nog niet eerder gedaan heb. En zo besluiten we (of ik?) om 3 250cc motoren te huren. Mamma verbood ons altijd om motorrijbewijzen te nemen. Zoland we thuis woonden was dat geen optie. Nu ben ik wat ouder en ja ik heb het licht gezien. Mamma heeft gelijk, maar ik ga toch lekker m'n motorrijbewijs halen als ik terug in NL ben (ooit??). Want de dagen op die 250cc waren geweldig. Veel power en je scheurt zo alles voorbij. Vooral Lennart want die heeft meer ervaring wegens het rijden op de brommer thuis.

We ontmoeten een Braziliaan en een Colombiaanse en met z'n vijfen scheuren we naar Pai. In de bergen, de toch is geweldig. Daar bezoeken we een waterval en twee dagen laten rijden we terug. (meer info op Lennart's blog).

Lennart vertrekt en nu ontmoeten we 2 meisjes (goede ruil, lennart voor 2 vrouwen :-)) en zodoende nemen we nogmaals de 3 250cc mee voor een spin. Ralph, Clibas (Brazil) en ik rijden en achterop 3 vrouwen. Wat wil je nou nog meer (als man)? Laat Lennart maar klimmen, ik vind dit rond rijden we prima. We bezoeken een grot en klimmen omhoog een berg op naar een tempel. We overnachten in 'Nature Lovers Bungalows' wat ik persoonelijk nogal cheesy vind klinken. Maar het slaapt prima en is niet duur.

De dag erna slapen we lekker uit en we rijden terug naar Chiang Mai waar ik diezelfde dag nog afscheid neem van Ralph. Twee dagen later zit ik in de trein terug naar Bangkok, waar ik 's morgens aankom en 's avond van plan ben te vliegen naar Melbourne. Daar ben ik nu dus op aan het wachten...

Vanaf de rijstschuur van de wereld (Vietnam's Mekong Delta) reis ik naar Saigon. Oftewel Ho Chi Minh City. Oom Ho (zoals de Vietnamezen hem noemen) is Vietnam's 'Che Guavarra' en wordt gegeloofelijk vereerd en naar op gekeken. Hij is degenen die Zuid en Noord Vietnam verenigde, de Franse eruit knikkerde en later in het beroemde conflict met de Amerikanen viel (de vietnam war 1965-1975). Oom Ho wint en voor het eerste sinds 1000 jaar is er geen chineese onderdrukking, zijn de franse weg en heeft Communisme gewonnen en is Zuid Vietnam een met Noord Vietnam.

Saigon is zeer modern en heeft een waardige skyline. Ik bezoek Reunification Palace waar de oorlig eindigde, het Oorlogs museum waar de atrocities van de Amerikan te zien valt (wel er eenzijdig verhaal, want de Vietnamezen waren zelf ook niet de aardigste) en bezoek de Cu Chi tunnels.

In 1965 komen de Amerikanen helpen en besluiten eerste maar eens wat te doen aan de Cu Chi tunnels. Net buiten Saigon zijn de noord vietnamezen veel te dichtbij de Zuidelijke hoodstad (Saigon). Dus deployen ze een basis. Zonder het te weten direct boven de tunnels! De Amerikanen snappen er niets van. 'S nachts worden ze beschoten, tenten en tanks ontploffen zonder reden en spullen verdwijnen. En er wordt geen enkele vijand gezien. Het duurt maanden voordat ze snappen dat de basis direct boven de tunnels gebouwd is en de Viet Cong ze aanvalt. Ze besluiten er wat aan te doen. Ze scannen het komplete gebied met enkele duizenden voet soldaten. Na weken van zoeken is de vondst: nul. Geen enkel gat, viet cong of tunnel wordt gevonden. Honden worden ingezet. Die sterven met bosjes want de Viet Cong zet traps uit waar de honden in vallen. De begeleiders van de honden weigeren hun dieren langer in te zetten in de tevergeefse zoektocht. De basis wordt na jaren verhuisd. B52 bombaderen het gebied plat, maar nu is het al 1975 en de oorlog is al verloren. De tunnels waren in die tijd zelfs al in gedeeltelijk ongebruik, want de Viet Cong had tegen die tijd andere technieken ontwikkeld.

Dalat is koud en de sweater wordt voor het eerste sinds 8 maanden gebruikt. Hoog in de bergen waat aardbeien en thee groeit. Daarna Nha Trang voor enkele dagen (zon, zee strand) en Hoi An. Ik laat een echte zijden slaapzak maken (18 dollar). Door naar Hue. Al deze bestemmingen zijn interessant en noemenswaardig, maar vele verhalen heb ik er ook niet van. Ik heb nooit een Easy Rider (gids op een motorbike) genomen, dus daar heb ik ook geen stoere gebeuretnissen over te vertellen.

Dan het noorden. Hanoi (old quarters) is gewelig dense. Overal honderden scooters en voetgangers. Druk, druk, druk. Bangkok is een oasis van rust vergeleken met Hanoi. We drinken biertjes en eten op straat. Zo goedkoop is m'n biertje nog nooit geweest (15 cent voor een pint). Halong Bay (waar ik 3 dagen heen ga) is geweldig. Mooie rots formaties uit het water zijn adembenemend. Ten slotte verblijf ik nog 3 nachten in Sapa waar we met de trein heen gaan. Als groep nemen we de goedkoopste classe. 12 uur op een HARDE bank. Slapen is killing, nauwelijks rust en je komt als gebroken aan. Maar slecht 6 dollar, maakt het weer een beetje goed.

Sapa is als een desktop achtergrond. Overal prachtige rijsvelden en bergen. We huren een scooter en rijden een dag rond. De lokale markt is zeer interessant en lokale dorpen (waar mensen nog in hutten leven) spreken verbazingwekkend goed engels. Maar natuurlijk moet je wel overal voor betalen. Hiena terug naar Hanoi.

De skyline van Siagon en Hanoi laat zien dat het kapitalisme er misschien 40 jaar geleden uitgegooid is, het is in volle gloorie terug gekomen. De Mac Donalds en Burger King zijn nooit ver om de hoek. Oom Ho draait zich om in z'n graf. Dat is zelfs zichtbaar, want zoals alle beroemde communisten is hij gebalsemt en op display in het "Ho Chi Minh Masuleum". Je loopt langzaam voorbij hem en ziet hem liggen, Oom Ho hemzelf. Geen dag ouder dan de dag waarop hij stierf.

Ik vlieg van Hanoi naar Bangkok om m'n broer te zien. Dat is ook alweer 9 maanden geleden. Tijd voor een korte familie reunie!

Het is tijden geleden dat ik dit blog geupdate heb. Ik denk dat ik het schrijven een beetje moe geworden ben. Na een paar maanden gebeurd er eigenlijk steeds minder dat ik nog indrukwekkend vind. Ja Angkor Wat was geweldig, maar na velen temples wordt het allemaal een beetje standaard.

En ik schreef natuurlijk altijd in Engels wat de drempel ook een stapje hoger maakt. Wel goed voor m'n engels, minder goed voor m'n blog. Daarnaast denk ik dat in het Nederlands meer lezers trekt, ik weet dat niet iedereen het Engels altijd evenveel kan waarderen. De dwarsheid in mij volharde echter. Tot nu. Ik wil proberen het eens in het Nederlands te proberen.

Ik wil eerst even een korte samenvatting geven van hoe en wat mijn reis tot nu toe geweest is. Alhoewel het tot Laos allemaal hieronder valt te lezen (op z'n Engels) is het misschien handig om na een stilte van een paar maaden even het geheugen te verversen.

Op 8 December vertrok m'n vliegtuig van Amsterdam naar Singapore. Noordelijk reizend door Malaysia. In Kuala Lumpur wordt m'n camera, credit card, debit card, drivers license en paspoort gestolen en dus besluit ik om dat maar te vieren op Langkawi. In Malaysia is de Alcohol zo duur vanwege de tax, maar op Langkawi heeft de overheid besloten geen tax te heffen. Dus is het goedkoop. M'n nieuwe pinpas arriveerd (bedankt pap en ing) en ik ga terug naar Kuala Lumpur voor m'n nieuwe paspoort. Nu reis ik opnieuw noordelijk naar Thailand, maar niet voordat ik de jungle bezoek en een zeer noordelijke en zeer religeuze stad Kota Baru. In Thailand overleef ik de infamous full moon party, ga duiken op Koh Tao, klim in Ton Sai beach dichtbij Krabi, bezoek Phucket (vreselijk), duik in prachtig Simian Islands op een 4 daagse boottrip en blijf daarna 3 weken hangen in Bangkok.

In Kanchanaburi bezoek ik de 'hell fire pass' die door Nederlanders in de tweede wereld oorlog is uitgehakt, neem de bus naar Thailands oude hoofstad Ayutthaya en daarna de nog oudere hoofdstad Sukothai. Chiang Mai is geweldig lokaal, een stad waar toeristen zijn, maar het lokale leven niet overheersen (in tegenstelling tot bepaalde gebieden in vele plaatsen). De bus met 763 bochten de bergen in naar Pai en ook weer terug.

De slow boat naar Laos. Ik reis door Loas zuidelijk via Luang Prabang, Vang Vieng (infamous tubing destination), Vientiane is 's werelds kleinste hoofdstad en behoorlijk Frans en dan zuidelijker richting Cambodia. Ik huur een scooter voor 4 dagen en heb een van mijn beste tijden in Asia met een andere Nederlander uit Leiden. We rijden 4 dagen door ongeloofelijk mooie bergen en landschappen en slapen bij mensen thuis en eten Laos voedsel. Het voelt fijn om een reiziger te zijn en nieuwe ervaring te hebben.

Cambodia is geweldig. De dollar is makkelijk rekenen, de mensen zijn aardig. Ze proberen je wel teveel te laten betalen maar als gewinterde reiziger trap ik niet zo snel in hun vallen. Kratie met semi-uitgestorven dolfijnen, Phonn Penn met de S21 gevangenis (marteling gevangenis in oorspronkelijke staat) en de 'killing fields' een onwaarschijnlijk gebied waar 20.000 mensene skeleten nog steeds in de grond liggen. 8000 schedels zijn opgegraven en op een hoop gegooid om de realiteit van 30 jaar geleden naar vandaag te brengen. Vele toeristen kunnen het niet aan en lopen voordat de tour over is naar buiten.

Batambang en Siem Reap met Angkor Wat. Het grootste religeuze gebouw ter wereld dat nog steeds in gebruik is. Tevens Zuid Oost Azia meest toeristsche trekpleister. Immens en ongeloof. Ik was nu alweer 1 maand in Cambodia en besluit om een oude vriendin te bezoeken die op dat moment in Bangkok is. Aangezien Siem Reap en BKK maar 400 km vanelkaar afliggen neem ik een bus en bezoek haar. Daarna bezoek ik voor 5 dagen het prachtig eiland Ko Chang, met witte stranden en palmbomen bij de grens van Cambodia. Ik reis op dit tijdstip met een Amerikaan die ik al van mijn maand in Cambodia ken (op dit moment zo'n 3 weken samen) en ik kom hem (gepland) weer tegen in Ko Chang. We gaan samen terug Cambodia in waar ik de zuidkust bezoek en langzaam naar Vietnam reis.

In Vietnam moet ik m'n reissnel aanpassen. Tot nu toe had ik alle tijd om te doen en te laten hoe ik wou, maar nu heb ik opeens maar 1 maand. M'n broer komt namelijk naar Thailand en ik besluit een ticket te kopen vanaf Hanoi en hem te zien in Bangkok.

M'n volgende post zal over Vietnam gaan. Ik zou graag iedereens e-mailadres willen zodat ik jullie kan laten weten als ik wat nieuws schrijf. Stuur me even een berichtje met je e-mailadres of laat het weten over facebook of skype!

This whole post has to talk about Laos. This is going to be a long one...

I got anxious to get out of Thailand, but was still enjoying myself a great deal in Chiang Mai. I ended up staying there way too long. One day I looked in my passport and saw that I needed to leave the country that very day. This is a slight problem, because overstaying in Thailand costs 500 baht a day. That's 12,50 in euros. A lot of money for a country like Thailand where the food is 75 cents. Directly I booked a ticket out of the country, but this meant I would only leave the next day, a one day overstay of 500 baht. Luckily once I got to the border, he didn't even say anything, I was very happy.

Into Laos, tons of travelers jump on a very slow boat, dubbed the 'Slow boat'. From the border with Thailand it takes 2 days to reach Luang Prabang, with an overnight stay in a very local little villages on the Mekong river called Pakbeng. The scenery is beautiful, but after seeing so much of Asia already, I wasn't too astonished anymore. Still the boat ride turned out to be a very relaxing trip. As soon as we arrived in Luang Prabang, dark clouds formed above our head and it started pouring down. We walked through the rain to find a hostel which was found in 'Spicy backpackers.'

Luang Prabang, as viewed from the mountain top with the temple, is a very small French 18th centruy colonized city. No high rise (no buildings higher then 7 stories are allowed in Laos), no concrete, no massive streets. It's all small and picturesque French styled mansions and surroundings. I felt living 200 years ago, time stood still here in architectural terms.

To Vang Vieng, but since this is a public blog: -- censoring applied -- (To those curious look up: 'Vang Vieng tubing') The Blue lagoon, about an hour in a tuk tuk, is a small river where you can swing some ropes and jump from tree height into blue water. Next to it, for the more adventurous, there is a cave. Trying to be brave we (Brazil, England and Holland representing) went into, probably deeper then anybody else who ventures into the dark. After a while there was a small hole, that was all were we could go. Crazy as we are, we went through to see the other side. We went around the edge of a 5m deep pitt (doesn't sound high, but if you fall) and stood on the edge of a cliff. This is were our journey ended and proud we walked/climbed back.

Vientiane. Probably the most relaxed capital in the world. With their own 4 arched 'arch the triumph', big governmental buildings and French influence there is an overload of Baguette and French restaurants (and French in general). One can rent a bicycle and move around not worrying about the hazards found in the crazy traffic in South East Asia in general, where motorcycles and tuk tuk's drive like maniacs. I ended up in Vientiane's only 'film festival' and watch a free movie or 2.

From now the pace of my traveling went uphill. I spend so much time in Vang Vieng, I needed to extend my 1 month visa for another week, otherwise I wouldn't be able to see the deep south of Laos. So I extended my visa for an extra week and went to move a bit faster, something I didn't do before on this trip. From Vientiane a slow bus to Tha Kek.

Everything in Laos is slow. The boats, buses, tuk tuk's, people. So slow and at peace that the French said: 'The Vietnamese plant the rice, the Cambodians watch it grow and the Laos listen to it grow.' They are seriously chilled people and everything that doesn't have to be done today, can be done tomorrow. You can easily add an extra hour to every bus ride you take.

In Tha Kek I met another Dutch man, an English girl and a American girl. We ended up doing my most favorite trip so far 'The Loop.' More on this on a separate blog post

In Pakse a temple visit and afterwards to Don Det (Been there, Don Det) which is part of the 4000 islands. Into Cambodia!

The kind of annoyances is an ever growing list of small pains the traveler has to cope with in Asia. I would like to dedicate this blog post to these kind of disturbances.

It almost looks like the Asian person doesn't think the same way we do. Or maybe they just don't. Not necessarily all Asians are small people, so why is the door that low? The wall allows for a taller one. I bumped my head twenty eight hundred times by now on doors or ceilings that didn't need to be this low. Once through the door, into the bathroom. The floor is wet and so are all the walls, the toilet including the seat and the toilet paper. If there is any. A toilet I mean, not just the paper. Why is everything wet? Because someone thought it would be a good idea to use the infamous, for western people anyway, 'bum-gun.' Now we need to take a shower. The heating system is actually a bit better then south American system, which likes to electrocute people, a small box hanging right next to the shower head. But the system doesn't work if you hold the shower head lower then the previously described heater box. Why the handle for the shower head is positioned below the heater box is a miracle. First the water doesn't heat up while in the handle and second, but certainly not least, you are now forced to hold the shower head in your hand above your head, because it's too low (shoulder height) anyway. So there is heating and a handle which render each other useless. What a (Asian) world.

Fees are another example. A fee to cross the bridge, a fee to use the toilet, a fee for the stamp in my passport, an extra fee because it's the weekend (?), a fee for parking you bike, a fee for entering a natural sight. To elaborate: there's a nice waterfall, viewpoint, lake, cave somewhere in the surrounding area of a travelers destination. The local farmer sees a sudden rise in visitors (mainly white people) and decides to build a wooden shack, often not more than 2 walls and a roof, and starts charging the unknown visitors. And we pay up.

Luckily for us, the fees are always in the range of small pocket change. From 10 cents to 1 euro. It's often not worth the hassle of saying something about it and just pay.

The last time I wrote I was in Northern Thailand, but from there I traveled through Laos, north to south, entering Camobodia. Now I am in Siam Reap and the famous temples of Angkor. A short summary of Laos will follow next.

The brown stinky moat water can't flow quickly enough back into the sewer system, so I have to wade. Meanwhile tons and tons of water are shot, poured, thrown and ejected towards me. I am soaking. I keep my gun level while evading as much of the water as I can and shooting back at the people who seem to have a lot of fun to see me drenched. Right hand aim, left hand pump. Pump, aim, shoot, duck, strafe, pump, aim, shoot, jump, evade, aim and shoot again. The adrenaline keeps you going. Lucky for me it's all water based, I think I died at least a couple of hundred of times in the last days.

Songkran is probably the biggest water festival in the world. It is the celebration of the new year according to the Thai calendar, fixed on 13 to 15 April. Although celebrated all over Thailand and Laos, the biggest and longest one is in the north, a city by the name of Chiang Mai. And it happens to be my home town for the last 2 weeks.

And big it was, I can tell you. Probably the most 4 days of fun I had in my life. Almost impossible to put down in text, it is big, it is fun and it is wet. Chiang Mai, the old city part, is enveloped by a moat. Next to the moat a 2 lane road, one way only, all the way around. You can drive around in about 20 minutes by car, but not during Songkran. People get pickup trips, load buckets of water on the back, and drive around the city, next to the moat. In the meantime there is literally thousands and thousands people standing in between the road and moat with buckets and a rope attached, pulling water out of the moat, throwing it onto people who are in the pickup trucks or surrounding area. You are nowhere safe. There are charges of big groups of people (say fifty) attacking each other from the left and the right.

To try to stay dryish, I took a carbon board from the macdonalds and hid behind it. Not to much effect though, someone took a bucket and poured it from behind all over me. From then on the term 'songkran-money' was born: drenched bills in a wet wallet. Water balloons, buckets, water pistols and super soakers everything is allowed in this festival. There are signs everywhere in the city, especially around the moats, from 'No water in the building please' to 'Please don't bring guns inside' that have absolutely no result what so ever. Every thing is drenched.

And I shot 2 police cops (in the back).

The worst part is yet to come. While the moat water is dirty and stinky and probably caused some illness, stretching out for the next week, big trucks that sell huge blocks of ice drive around. You have you pick up truck, and dump some of these blocks in the bucket, the water now becomes super cold. Although it is the warmest time of the year, I got cold at some occasions.

These 4 days were awesome. I hope to put some pictures and movies online very soon, because words won't do this any good. Even the pictures can't make someone fully comprehend how this festival was. Too bad my (second) camera is broken, so I have to rely on other peoples cameras. But I'll find some, and upload them asap.

The local bus to Ayutthaya was a bit old, a bump ride awaited us. Most backpackers can't be bothered and take a minivan. Air-conditioned, quiet, much faster, but also double the price. I guess the local bus is just more of an experience.

Ayutthaya was the capital of Siam (Thailand before they changed the name) up to 1767, when the Burmese (now Myanmar) invaded. Now mostly ruins, they lay around the modern city. You rent a bike, and start going from sight to sight. A couple of hours, after taking pictures of the very famous 'head-in-the-tree-Buddha', you get tired of yet another destroyed temple or Buddha statue.

If Thailand is full of anything, it's Buddha statues. They're literally everywhere. Restaurants, shops, shopping malls, internet cafes. Both inside and outside, you can find a Buddha statues in the close proximity of you where ever you are. In front of it always some food and water and a couple of fresh flowers, a offering to Buddha. Not that I've ever seen him eat any of it, it's a gesture of generosity, or just the way people are brought up here: a tradition, not to be broken by western thought.

From this old capital (Ayutthaya) to an older one. Dating back to 1200 the ruins of Sukothai are now a park. Not within the city at all, the capital is very quiet, green and not touristy at all. Very different from Ayutthaya. It's older, and more 'ruinish', but gives you a good idea of how old these temples really are. Again, it mostly is temples and Buddha statues.

Chiang Mai and Songkran here we come!

In the second world war the British, Australians and Dutch POW (Prisoners of War) where forced by the invading Japanese to build the infamous Death Railway. The track starting in Bangkok, going through Kanchanaburi, a small city 4 hours west of Bangkok, leaded all the way into Myanmar. The reason for that was to support the Japanese troops in Myanmar, which were very difficult to supply with goods.

The British, originally occupying the area, planned to build this railway, but were held back a great deal by the difficult terrain. 6 years it would take, so no real attempts were made. The Japanese, with the use of about 180 .000 Asian laborers and 60.000 Allied POWs, build the track in 16 months. The harsh conditions resulted in the death of 16.000 Allied and 90.000 Asian laborers.

The bridge over the river Kwai, hellfire pass and memorials are super interesting sights to visit. It reminds of the cruel war and what people are capable of under certain forces.

The great city of Bangkok (BKK) is truly a metropolis. You can see the skyline from miles ahead, and once you enter there is roads everywhere. 2 lanes at the bottom, 3 lanes build above that, with another 2 crossing even higher. In all the small space that they have left, they decided to reach for the space available above us. So hardly any traffic with so many lanes, right? Wrong! It's unbelievable busy. It's not just a traffic jam anymore, it's beyond that. Cars, buses, taxis everywhere you can look, as far as the eye can see. Not moving to the right, not going to the left, standing still in space for an easy 5 minutes, driving 10 meters and waiting again. It can take an astonishing one full hour, to travel 1 km by public bus or taxi or private car for that matter, because nobody is going anywhere. If you need to go somewhere, you better take the skytrain or a boat, which are not affected by traffic jams.

Enter Kow San Road. A lane filled with tourists from everywhere. People sell bracelets, watches, t-shirts, cds and obviously pad Thai (noodle), freshly fried in front of you eyes and very yummy. The party scene goes on until the early hours of the day, so it's not a wise idea to sleep on this very road. I took a left turn and entered a dark alley. Cheap and just 50 m from the main street in BKK, what more do you want?

Well cleanness and politeness for example. In that first place there was neither of those, rats on the floor, no working shower head, nor toilet, it might be a bargain (100 baht = 2,50 euro) and close to the main attraction, this was maybe a but to much. I enjoyed it a bit, hey as a real backpacker you can sleep everywhere, but the hostess turned out to be very rude. A friend of mine was visiting me, walked into the dormitory and we talked for a bit. 2 minutes later the hostess ran in, screaming some very pejorative words to my friend, while hitting him with a broom. That was it! If a friend can't even visit me, and your only words are 'pay me now!', it's enough reason for me to move on. Luckily we found a place 3 blocks further for a 110 baht (2,75), clean and super quiet. And indeed very nice Thai people.

How nice are the Thai? My new theory on this matter is as follows: Very nice divided by the amount of awerness of tourists. So: A local person who has a job involving no tourists: very nice. You get a nice small talk, they are genuinely interested and give you some hints of where to go and what to see. The hostess of you hostel, the lady that sells local food for too much money to tourists on Koa San road, the tuk tuk driver that tries to bring you to a ping pong show not so nice! They can even be very rude, even with the little English they speak.

Bangkok is a great city. I ended up there for 3 weeks, getting a bit lazy, but living life cheaply. I watched 4 movies in the theater, went shopping in the mall (for a shirt...) and of course sight seeing. The great grand palace used by the old king of Thailand (not the current one), famous reclining Buddha and some more temples. It has a lot to offer, much more then you can see in the short 2 days most tourists stay, and definitely more then you can see just in Koa San road.

North of Phuket, a small hour only, and one enters the town of Koa Lak. Not much to do here, some shops, a mac donalds, couple of guest houses. It consists of a split 4 lane road, buildings on the left and right hand side of that one road and one beach. So why stop at this boring town?

Because this is where you take a boat. A live aboard boat to be more precisely. Normally, where one has to get on a boat, go to the destination, dive, get back on the boat, to shore and guest house, and repeat this process every time, loosing valuable time, traveling between dock and dive site. On this boat you live for 4 days and 4 nights, one sleeps, eats, showers on and dives from the boat who sails the waters of the west coast of Thailand. You sleep while the boat gets you to the next site. Beautiful concept and it worked out very well.

Years of experience surrounded me. 5 thousand dives, 10 thousand dives, instructors and dive masters. And I had 16. But it didn't make it less interesting for me. Turtles, millions of fishes, wrecks, it is very nice under the surface of the waters. Truly a hidden world.

Afterwards on the night bus, on to BKK (Bangkok).